Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008

ΜΑΥΡΟΙ ΠΑΝΘΗΡΕΣ, ΜΑΥΡΟ ΒΟΛΕΜΑ


Αδέλφια καλησπέρα,

Εκεί που καθόμουν σήμερα το μεσημέρι και έβλεπα ειδήσεις, κάπου μεταξύ σκοπιανού, Άνθιμου και των τεσσάρων τεμαχίων της ΑΕΚ (βοήθεια μας…), να σου και ο Μπάρακ Ομπάμα με ένα μπιμπερό να ταΐζει μια αγελαδίτσα (όχι αυτή της ΦΑΓΕ). Έτσι όπως τον έβλεπα δίπλα στο κακόμοιρο ζωντανό θυμήθηκα μια ιστορία που διάβασα πρόσφατα για τους Μαύρους Πάνθηρες ομόφυλους του Ομπάμα, που στα τέλη της δεκαετίας του 60 έκαναν το αυτονόητο… πήραν τα όπλα για να δώσουν την δική τους απάντηση στην τότε ρατσιστική κοινωνία των ΗΠΑ.

Ιδρύθηκαν τον Οκτώβριο του 1966 και μέσα σε λίγα χρόνια από τα 175 μέλη που ξεκίνησαν το κίνημα έφτασαν να αριθμούν 5.000. Σχεδόν όλα τα μέλη ήταν ένοπλα εξαγριωμένα. Η απάντηση του κράτους ήταν άμεση και δυναμική αλλά το μόνο αποτέλεσμα που είχε ήταν να κάνει τους ήδη εξτρεμιστές Μαύρους Πάνθηρες ακόμα πιο άγριους.

Το FBI παρέα με τις άλλες υπηρεσίες στήνουν ένα καταπληκτικό μηχανισμό συκοφαντιών και ψευδομαρτύρων με στόχο να φέρει στην ήδη «πουλημένη» δικαιοσύνη τους αρχηγούς του κινήματος. Όμως και αυτοί δεν είναι τα καλύτερα παιδιά της πιάτσας. Ο υπεύθυνος άμυνας των Μ.Π. Τ. Νιούτον βρίσκεται τραυματισμένος στο αυτοκίνητο του ενώ έξω από την πόρτα του οχήματος υπάρχει ένας νεκρός αστυνομικός και ένας άλλος τραυματίας. Ο υπεύθυνος πληροφοριών των Μ.Π. Π. Κλίβερ τραυματίζεται σε μια μάχη σ’ ένα γκέτο και φεύγει για την Αλγερία. Μ’ αυτά και με άλλα το κίνημα καταρρέει το 1972 έχοντας προλάβει να γράψει μια από τις πιο βίαιες σελίδες στην εσωτερική ιστορία των ΗΠΑ.

Το 1992, είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση το περιοδικό Newsweek έκανε μια έρευνα και προσπάθησε να βρει τους πρωτεργάτες του κινήματος και να ανακαλύψει το τι κάνανε στην ζωή τους. Ο Μ. Σιλ γραμματέας του κινήματος είναι συγγραφέας. Ο Τ. Νιούτον διδάκτορας ιστορίας με αμοιβή 2.500 δολάρια ανά διάλεξη. Ο Ρ. Μπράουν νούμερο δύο του κινήματος, ζάμπλουτος έμπορος φαρμάκων , ο Τζ. Ρούμπιν το πρώτο όπλο των Μ.Π. χρηματιστής που πουλάει και αγοράζει μόνο μετοχές οικολογικών εταιρειών ενώ ο Τ. Χάιντεν είχε νοικοκυρευτεί και ζούσε μαζί με την γυναίκα του Τζέιν Φόντα στην βίλα της στο Λ.Α.

Ότι δεν κατάφερε το FBI το 1966 το κατάφερε το «σύστημα» αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά ότι είναι το μεγαλύτερο «χωνευτήρι».

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


Αδέλφια καλησπέρα,

Το μενού για αυτήν την βροχερή Παρασκευή έχει ένα ποίημα του Charles Bukowski.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ

Όσο πιο ψηλά σκαρφαλώνεις τόσο μεγαλύτερη είναι η πίεση.

Όσοι καταφέρνουν ν’ αντέξουν μαθαίνουν πως η απόσταση από την κορυφή μέχρι τον πάτο είναι τόσο μεγάλη που καταντάει αισχρότητα.

Κι όσοι πετυχαίνουν ξέρουν το εξής μυστικό : δεν υπάρχει μυστικό.

Μπορείς απλώς να πέσεις και να γκεμοτσακιστείς.

Charles Bukowski


Αδέλφια το παραπάνω ποίημα μην το "πασαλείψετε". Διαβάστε το ξανά και ξανά μέχρι να πάθετε ναυτία όπως θα κοιτάτε από την "κορυφή" προς τα κάτω.

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.

Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008

FIFA ΕΣΕΙΣ ; VIVA ΕΜΕΙΣ


Αδέλφια καλημέρα,

Ενώ το 95% των blog τις τελευταίες μέρες ασχολούνται με πολιτικά θέματα, εγώ σήμερα λέω να ταξιδέψουμε για ακόμα μια φορά με το ποδόσφαιρο.

Θυμάστε πόσο άσχημα αισθανόμασταν όταν κάποιος συμμαθητής μας έκανε party και το όνομα μας βρισκόταν στην λίστα αυτών που δεν τους καλούσαν ; Λίγα είναι τα πράγματα που μπορούν να ταπεινώσουν ένα παιδί όσο το παραπάνω. Κάπως έτσι αισθάνονται και χιλιάδες ποδοσφαιριστές που η FIFA δεν έδωσε στα κράτη τους τα δικαίωμα συμμετοχής στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 που θα γίνει στην Νότιο Αφρική. Όλα τα κράτη που δεν πήραν αυτό το δικαίωμα συμμετοχής είχαν ένα κοινό σημείο. Η FIFA δεν τα αναγνωρίζει σαν κράτη.

Η FIFA έχει 208 μέλη – κράτη. Από την Αμερικανική Σαμόα και την Ζάμπια μέχρι και τις Αργεντινή και Αγγλία. Κάθε χρόνο το εκτελεστικό γραφείο της FIFA δέχεται δεκάδες αιτήσεις για νέα μέλη, που συνήθως τις απορρίπτει με συνοπτικές διαδικασίες για πολιτικούς λόγους. Το βασικό στοιχείο που πρέπει να συνοδεύει η αίτηση του κράτους προς την FIFA είναι και η αναγνώριση του κράτους από τον ΟΗΕ και κάπου εκεί μπλέκονται τα πολιτικά. Για παράδειγμα αν και το Macau με το Hong Kong ανήκουν στην Κίνα, έχουν ξεχωριστές εθνικές ομάδες και μετέχουν σε διοργανώσεις υπό την αιγίδα της FIFA. Πιο μακριά και στην Αφρική η φυσικά φτωχότερη Zanzibar είδε την αίτηση της να απορρίπτεται και οι παίκτες της αναγκάζονται να παίζουν με την Τανζανία. Ένα τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό του Γιβραλτάρ που λόγο εμπλοκής της Ισπανίας δεν παίζει σε καμία διοργάνωση ενώ στην μαγευτική θάλασσα της Καραϊβικής ένα νησί με 9000 πληθυσμό και χωρίς γήπεδο ποδοσφαίρου, που ακούει στο όνομα Montserrat είναι το νούμερο 201 στα αναγνωρισμένα μέλη της ομοσπονδίας.

Όλα τα παραπάνω οδήγησαν μια ομάδα φίλων από την Γαλλία το Βέλγιο και το Μονακό το 2003 να ιδρύσουν το New Federation Board http://www.nf-board.com με μέλη όσες χώρες ή περιοχές δεν είναι αναγνωρισμένες από την FIFA. Ένας από τους ιδρυτές της ομοσπονδίας είναι ο Luc Misson ο δικηγόρος που έγινε ο φόβος και ο τρόμος της FIFA αφού ήταν ο συνήγορος του J-M. Bosman , του ποδοσφαιριστή που άλλαξε το τοπίο στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Μέχρι σήμερα την πόρτα της NFB έχουν κτυπήσει 27 «κράτη» - περιοχές και όπως ήταν αναμενόμενο έγιναν δεκτές. Όταν ρίξετε μια ματιά στον κατάλογο θα δείτε χώρες που δεν γνωρίζατε ότι υπάρχουν ή θα δείτε περιοχές του πλανήτη που έγιναν γνωστές λόγο κάποιων αιματηρών συγκρούσεων στα εδάφη τους. Η «Δημοκρατία της Σαχάρας», η Τσετσενία, το Θιβέτ, το Μονακό και το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου είναι από τα πιο γνωστά μέλη, ενώ υπάρχουν μια σειρά από κράτη που δυσκολευόμαστε ακόμα και να τα προφέρουμε.

Το πρώτο κύπελλο της NFB έγινε το 2006 και μετείχαν μόλις 4 ομάδες. Το Νότιο Καμερούν, το Μονακό, η Οκιτάνια (Occitania) που είναι περιοχές της Ιταλίας, Γαλλίας και Ισπανίας που μιλούν Occitan (η συγκεκριμένη ποδοσφαιρική ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1901) και η τέταρτη ομάδα ήταν η Sampi απαρτιζόμενη από κατοίκους των βόρειων περιοχών της Νορβηγίας, Σουηδίας, Φιλανδίας και κάποιων περιοχών της Ρωσίας. Νικητής της διοργάνωσης αναδείχθηκε η ομάδα της Sampi η οποία κέρδισε στον τελικό το Μονακό με το επιβλητικό σκορ 21-1.

Από 7 Ιουλίου μέχρι και 13 του ίδιου μήνα στην πόλη Gällivare της Σουηδίας θα διεξαχθεί το δεύτερο VIVA World Cup υπό την αιγίδα του NFB. Αν λοιπόν βρεθείτε εκεί γύρω κάντε και μια βόλτα από το γήπεδο της πόλης για να απολαύσετε (; ) ποδόσφαιρο από εθνικές ομάδες που στερούνται χώρας.

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.

Κυριακή 23 Μαρτίου 2008

ΑΡΘΡΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 44 ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

Καλημέρα Αδέλφια,

Τι ωραία που είναι να ξυπνάς Κυριακή μεσημέρι να πίνεις το καφεδάκι σου και να διαβάζεις σχόλια αναγνωστών στο blog σου.

Όταν ξεκινούσα αυτή την προσπάθεια (το blog) είχα πει ότι ποτέ δεν θα σχολίαζα κείμενα επισκεπτών. Χθες όμως ένα σχόλιο του stergiou πραγματικά με έφερε σε σημείο να αλλάξω τακτική. Ας δούμε λοιπόν τι έγραψε ο stergios σχετικά με το χθεσινό κείμενο…

«stergios είπε...
Δηλαδή ρε μεγάλε η Αριστερά δεν έχει δικαίωμα να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα να χρησιμοποιήσει κάθε πίεση για να μην περάσει αυτό το απίστευτο νομοσχέδιο?Πως την έχεις δεί δηλαδή,πρέπει να γίνουμε όλοι τσιράκια της εξουσίας και να την κάνουμε τουμπεκί όπως οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.Θέλετε δεν θέλετε ο ΣΥΡΙΖΑθα συνεχίσει να παλεύει για τους μη προνομοιούχους όσον δε αφορά τα ΜΜΕ ,μήπως η καραμέλα αυτή αρχίζει να λοιώνει στο στόμα σας?Βρείτε κάτι άλλο για να δυσφημήσετε τον αγώνα των εργαζομένων κα των μελών ενός αριστερού κόμματος.»


Ας απαντήσω λοιπόν και εγώ στο ίδιο στυλ…

Δηλαδή ρε μεγάλε τα ελληνικά είναι δύσκολη γλώσσα; Αυτό το οποίο έγραψα χθες ήταν βασισμένο στο άρθρο 44 του συντάγματος της χώρας. Κάνω ένα copy paste του άρθρου μήπως και καταλάβεις…

MEPOΣ TPITO - Oργάνωση και λειτουργίες της Πολιτείας

TMHMA B΄ - Πρόεδρος της Δημοκρατίας

KEΦAΛAIO ΔEYTEPO - Eξουσίες και ευθύνη από τις πράξεις του Προέδρου

'Αρθρο 44 - (Πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δημοψηφίσματα, διαγγέλματα)

1. Σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί, ύστερα από πρόταση του Yπουργικού Συμβουλίου, να εκδίδει πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Oι πράξεις αυτές υποβάλλονται στη Bουλή για κύρωση σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 72 παράγραφος 1, μέσα σε σαράντα ημέρες από την έκδοσή τους ή μέσα σε σαράντα ημέρες από τη σύγκληση της Bουλής σε σύνοδο. Aν δεν υποβληθούν στη Bουλή μέσα στις προαναφερόμενες προθεσμίες ή αν δεν εγκριθούν από αυτή μέσα σε τρεις μήνες από την υποβολή τους, παύουν να ισχύουν στο εξής.*2. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Yπουργικού Συμβουλίου.Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου και όπως ορίζουν ο Kανονισμός της Bουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής. Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Bουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο.Aν νομοσχέδιο υπερψηφιστεί, η προθεσμία του άρθρου 42 παράγραφος 1 αρχίζει από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.*3. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε εντελώς εξαιρετικές περιστάσεις μπορεί να απευθύνει προς το Λαό διαγγέλματα, μετά από σύμφωνη γνώμη του Προέδρου της Kυβέρνησης. Tα διαγγέλματα προσυπογράφονται από τον Πρωθυπουργό και δημοσιεύονται στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως

Με λίγα λόγια… πουθενά στο χθεσινό κείμενο δεν υπήρξε προσπάθεια δυσφήμισης. Αυτό που έκανα ήταν να καταθέσω με επιχειρήματα την άποψη μου που σίγουρα είναι αντίθετη με την δική σου και με όσους θέλουν να κυνηγούν ανεμόμυλους. Το κόμμα σου προσπαθεί να μας πείσει ότι με την συλλογή υπογραφών μπορούμε να έχουμε δημοψήφισμα, πράγμα το οποίο δεν μπορεί να γίνει αφού το Σύνταγμα αναφέρει τους τρόπους με τους οποίους οδηγούμαστε σε δημοψήφισμα. Αν παρόλα αυτά συνεχίζεις να θέλεις να χειροκροτείς τα πυροτεχνήματα του Άγιου Πατέρα της Αριστεράς και του νέου Θείου Βρέφους (call me Alexis) τότε καλά κάνεις.

Α… και πού είσαι… ρίξε μια ματιά και σε αυτό το post να δεις πως οι σύντροφοί σου κάνουν προπόνηση για την εξουσία http://regimientocinqo.wordpress.com/

Ευτυχώς που δεν είστε οι μόνοι αριστεροί στην χώρα.

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2008

ΚΥΡΙΕ ΑΛΑΒΑΝΕΕΕΕ ΣΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ...

Καλησπέρα Αδέλφια,

Ξέρω… ξέρω… σας είχα υποσχεθεί ότι δεν θα ασχοληθώ ξανά με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πυροτεχνήματα του, όμως έχω βαρεθεί σε αυτήν την χώρα όλοι να νομίζουν ότι είμαι μαλάκας και ότι μπορούν να με κοροϊδεύουν ανά πάσα στιγμή.

Κατά την διάρκεια της χθεσινής ημέρας στην Βουλή φάνηκε περίτρανα το πόσο κενός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε μέρα που περνά όλο και περισσότερο το συγκεκριμένο κόμμα (;) φαντάζει σαν κινέζο έτοιμο με εκατοντάδες πυροτεχνήματα να γιορτάσει την χρονιά του ποντικού.

Χθες εκεί που τα πάντα κυλούσαν από ομαλά ως και βαρετά στην Βουλή «σκάει» ο Αλαβάνος από το πουθενά και προτείνει δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό. Άλλο που δεν θέλανε τα «τσιράκια» του στα ΜΜΕ και την τιμημένη blogσφαιρα και αρχίζουν να αναπαράγουν την είδηση λες και ο Άγιος Πατέρας της Ελληνικής Αριστεράς είπε κάτι τρομερό.

Με τεράστια περιέργεια το βράδυ βλέπω ειδήσεις και ακούω τον Άγιο Πατέρα της Ελληνικής Αριστεράς να διαβάζει άρθρα του συντάγματος σχετικά με το πότε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αποφασίσει δημοψήφισμα. Κάπου εκεί ο Άγιος Πατέρας τα χάνει και ξεχνάει (;) κάτι σημαντικό ΤΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙ 180 ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ. Αντίστοιχα με τον Άγιο Πατέρα το ίδιο σημείο ξεχνούν και τα «τσιράκια» στα ΜΜΕ και αναπάντεχα για ακόμα μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται προοδευτικός και ανατρεπτικός.

Κύριε Αλαβάνε σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να σταματήσετε να πιστεύετε ότι οι Έλληνες αριστεροί είναι μαλάκες ; Οι αγώνες που έχει δώσει αυτό το κομμάτι του Ελληνικού λαού δεν έχουν καμία σχέση με τα πυροτεχνήματα σας ούτε και με την ευρωγκλαμουριά που σας διακατέχει.

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια… και μην ξεχνάτε ότι αυτό που λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός.

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008

ΟΙ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Αδέλφια Καλησπέρα,

21 Μαρτίου σήμερα και ο πλανήτης γιορτάζει την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Γι’ αυτόν τον λόγο σκέφθηκα να ασχοληθώ με ένα θέμα καλλιτεχνικό. Θα μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία που βίωσα το προηγούμενο Σάββατο όταν και είχα την τρομερή ιδέα να επισκεφθώ μαζί με την καλή μου το Θέατρο Χώρα.

Όλα ξεκίνησαν το όμορφο ανοιξιάτικο βράδυ της 15ης μέρας του Μαρτίου. Ο Θρύλος με τον Σεγκούρα (έτσι δεν τον λένε?) στον πάγκο, προσπαθούσε να κερδίσει την πρώην Χαλκηδόνα Νηαρ Ηστ νυν ΕΤΕΚΑ Ατρόμητος Χαλκηδόνας Περιστερίου, ο ταξιτζής που μας περίμενε κάτω από το σπίτι μάλωνε με την γυναίκα του στο τηλέφωνο και εγώ χωρίς πολύ κέφι περίμενα την συμβία μου να ολοκληρώσει τις ετοιμασίες της (βάψιμο, ντύσιμο κλπ).

Μετά από είκοσι λεπτά διαδρομής σε σχετικά άδειους δρόμους φθάσαμε έξω από το Θέατρο Χώρα στην περιοχή της Κυψέλης. Βγάλαμε το εισιτήριο μας και κατευθυνθήκαμε προς το μπαρ. Ο κόσμος που ήταν μαζεμένος εκεί, μου θύμιζε συγκέντρωση του ΚΚΕ μ-λ πριν από πολλά χρόνια. Οι γυναίκες όλες είχαν την ίδια κοψιά. Μαλλιά σγουρά μακριά, εκμοντερνισμένα ταγάρια για τσάντες, ένα στριφτό τσιγάρο κολλημένο στα χείλια και στο χέρι ποτήρια με κόκκινο κρασί. Όσο αφορά τους άντρες στιλιστικά… άσε καλλίτερα… ότι φανεί του λολοστεφανή…

Για την παράσταση είχαμε μάθει από το ραδιόφωνο και ρίχνοντας μια ματιά στο internet έμεινα με το στόμα ανοικτό. Το Velvet Scratch είχε ανέβει στο Εδιμβούργο και την Πράγα, στην πρώτη πόλη μάλιστα είχε πάρει και βραβείο. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και συσχέτιζαν την παράσταση με τον Τιμ Μπάρτον, τον Πόε και τον Μάρκες. Τα πάντα έδειχναν καλά και αφού είχα ξεπεράσει το στιλιστικό σοκ των πρώτων λεπτών αγωνιούσα για το άκουσμα του κουδουνιού ώστε να κάτσω στην θέση μου και να απολαύσω το έργο. Με την ματιά μου προσπαθούσα να βρω την είσοδο της αίθουσας αλλά μάταιος κόπος αφού οι μόνες πόρτες που υπήρχαν μπροστά μας ήταν αυτές που οδηγούσαν στις τουαλέτες. Ξαφνικά αντί για τον κλασσικό ήχο του κουδουνιού ακούστηκε μια αντρική φωνή που μας «διέταζε» να συγκεντρωθούμε όλοι μπροστά στην σκάλα. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αφού η παράσταση ήταν πειραματική και μοντέρνα άρα μάλλον και ο τρόπος εισόδου των θεατών θα ήταν και αυτός εκτός των συνηθισμένων. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καμιά τριανταριά άνθρωποι είχαμε συγκεντρωθεί μπροστά από την σκάλα. Ένας κύριος ξεκίνησε να ανεβαίνει και όλοι οι υπόλοιποι ακολουθήσαμε. Πρώτος όροφος, δεύτερος όροφος, τρίτος όροφος και ακόμα ανεβαίναμε. Ξαφνικά φτάσαμε στην ταράτσα με τον νυχτερινό ουρανό της Αθήνας να μας κάνει συντροφιά πάνω από τα κεφάλια μας. Ο κύριος συνέχιζε το περπάτημα και αφού ανέβηκε λίγες σκάλες ακόμα κοντοστάθηκε μπροστά σε ένα μικρό λυόμενο στην άκρη της ταράτσας. Έριξα μια ματιά στο εισιτήριο μου για να βεβαιωθώ ότι έγραφε Θέατρο Χώρα, Σκηνή Μικρή Χώρα. Πραγματικά αυτά έγραφε αλλά εγώ μπροστά μου δεν είχα καμία σκηνή είχα κάτι το οποίο θύμιζε περιστερώνα.

Με τα πολλά μπήκαμε στον περιστερώνα που κάποιοι τον ονόμαζαν «σκηνή» ενώ κάποιοι άλλοι σαν εμάς είχαν πληρώσει 20 € για να βρεθούν εδώ πάνω. Κάτσαμε στις θέσεις μας με τους ηθοποιούς ήδη πάνω στην σκηνή. Ξάφνου ο κύριος που μας είχε δείξει τον δρόμο κλείνει την πόρτα του περιστερώνα και να ‘μαστε τριάντα άτομα «κλειδωμένοι» σε ένα λυόμενο κάπου σε μια ταράτσα της Κυψέλης. Το έργο ξεκίνησε με την ατμόσφαιρα μέσα στο λυόμενο να είναι αποπνικτική. Όλοι μας είχαμε αρχίσει να ιδρώνουμε ενώ πρέπει να ομολογήσω ότι έφτασα στα πρόθυρα κρίσης πανικού.

Όσο αφορά την παράσταση δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Οι τρεις ηθοποιοί έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό κάνοντας φιλότιμες προσπάθειες να σώσουν ένα θεατρικό έργο που αν στην ζωή σου έχεις διαβάσει λίγο από Ποε, Ρεμπώ, Μάρκες ή αν έχεις δει κάποια από τις ταινίες του Τιμ Μπάρτον, τότε εύκολα μπορείς να διαπιστώσεις την έλλειψη φαντασία της δημιουργού του.

Κλείνοντας ας θυμηθούμε πως ορίζουν την τέχνη δυο πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία.

Κατά τον Πλάτωνα, η τέχνη είναι "μίμησις μιμήσεως", γιατί η πραγματικότητα που αντιγράφει η τέχνη, είναι και αυτή αντίγραφο ενός άλλου, νοητού κόσμου (Πολιτεία).

Για τον Oscar Wilde η τέχνη είναι η έξυπνη διαμαρτυρία μας και η γενναία προσπάθειά μας να βάλουμε τη φύση στη θέση της.

Και όσο αφορά το νεοελληνικό λεξικό…τέχνη (ουσ.)= δεξιότητα σε εργασία του χεριού, ικανότητα επαγγελματική, επάγγελμα εμπειρία από την άσκηση ορισμένου έργου επιδεξιότητα, μαστοριά τέχνασμα, επινόημα έκφραση του συναισθηματικού κόσμου του δημιουργού σε καλλιτεχνικές μορφές, που προκαλούν αισθητική συγκίνηση στους άλλους ανθρώπους (λογοτεχνία, μουσική, καλές τέχνες)

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.

Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008

ΤΟ ΘΙΒΕΤ ΜΑΣ ΜΑΡΑΝΕ

Αδέλφια Καλημέρα,

Επιτέλους τα προβλήματα που είχαμε με το feed του blog λύθηκαν και να ‘μαστε πάλι εδώ.
Το Πάσχα πλησιάζει και οι Φαρισαίοι ή οι υποκριτές αν προτιμάτε έκαναν την εμφάνιση τους .

Κατά την διάρκεια της πρωινής μου βόλτας στα blog διάβασα τουλάχιστον 4 με 5 τα οποία ασχολούνταν με τις ταραχές των Θιβετιανών κατά των κακών Κινέζων, μάλιστα κάπου διάβασα για 322.000 υπογραφές σε 48 ώρες, ανθρώπων που διαμαρτύρονται κατά των κακών, κοντών, κομμουνιστών και κίτρινων Κινέζων. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι το Θιβέτ? Που ανήκει? Γιατί ο Παπαχελάς αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτή την χώρα?

Αντιγράφω λοιπόν από Wikipedia…Το Θιβέτ (Tibet) είναι περιοχή της Κεντρικής Ασίας και πατρίδα των αυτοχθόνων Θιβετιανών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 4.900 μέτρων κατά μέσο όρο και αποτελεί τη μεγαλύτερη σε ύψος περιοχή της Γης. Για το λόγο αυτό αναφέρεται κοινά ως "Η Στέγη του Κόσμου." Σήμερα αποτελεί τμήμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, με ένα μικρό μέρος να είναι υπό τον έλεγχο της Ινδίας. Επίσης, διεκδικείται και από τη Δημοκρατία της Κίνας. Παραδοσιακά πρωτεύoυσα έχει τη Λάσα.

Η κινέζικη κυβέρνηση και η εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ διαφωνούν αναφορικά με το χρόνο κατά τον οποίο το Θιβέτ έγινε τμήμα της Κίνας, καθώς επίσης αν η ενσωμάτωση στην Κίνα είναι νόμιμη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Πολλά μέρη της περιοχής ενώθηκαν τον 7ο αιώνα από το Βασιλέα Σονγκτσάν Γκάμπο (Songtsän Gampo). Από τις αρχές του 17ου αιώνα, οι πνευματικοί ηγέτες της περιοχής, γνωστοί ως Δαλάι Λάμα είναι αρχηγοί της κεντρικής θιβετιανής κυβέρνησης (τουλάχιστον ονομαστικά)[2] .

Το 1751 η κυβέρνηση της Μαντζουρίας θεσμοθέτησε το Δαλάι Λάμα τόσο ως πνευματικό ηγέτη του Θιβέτ όσο και ως αρχηγό κυβέρνησης (Kashag) με 4 Kalöns σε αυτήν.[3] Από το 17ο αιώνα ως το 1959 ο Δαλάι Λάμα και οι αντιβασιλείς του ασκούσαν πολιτική εξουσία και είχαν τον πρώτο λόγο για τα θρησκευτικά και τα διοικητικά θέματα.

Στη διάρκεια του αγώνα της Βρετανίας και της Ρωσίας για επικράτηση στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας, βρετανική δύναμη εισέβαλε στο Θιβέτ και κατέλαβε τη Λάσα το 1904.[4] [5] Μετά την εισβολή Βρετανία και Θιβέτ υπέγραψαν ειρηνευτική συμφωνία, πράγμα που έκανε μερικούς Θιβετιανούς ιστορικούς να θεωρούν μέσω αυτού του εγγράφου το απομονωμένο μέρος ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα.

Το 1949-1950, έπειτα από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ο Μάο Τσε Τουνγκ διέταξε την απελευθέρωση του Θιβέτ από τον Απελευθερωτικό Στρατό του Λαού. Πολλοί Θιβετιανοί εργάτες και άλλοι συνεργάστηκαν με την κινεζική κυβέρνηση.[5] Ωστόσο ξέσπασαν συγκρούσεις αναφορικά με τις μεταρρυθμίσεις στη γη και το βουδιστικό θρήσκευμα. Το 1959 ο Δαλάι Λάμα έφυγε στην Ινδία.

Η CIA χρηματοδότησε μυστικό πόλεμο ανταρτών μέχρι που ο Πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον αποφάσισε να συνεργαστεί με το Μάο Τσε Τουνγκ το 1969. Οι λιμοί και η βία που ακολούθησε την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, ενέτειναν την αντίσταση χωρίς αποτέλεσμα.[5]
Ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα εδώ και πολύ καιρό εγκατέλειψε τα σχέδια για ανεξαρτησία και επιζητεί γνήσια αυτονομία και σεβασμό προς τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Θιβέτ [5] [6]Η κίνηση αυτή θεωρείται μη δημοφιλής για πολλούς εξόριστους Θιβετιανούς.

Για αυτούς λοιπόν που ξέρουν ελληνικά η πρώτη κατάληψη του Θιβέτ έγινε από Άγγλους (αντε βρε...τι κοινότυπο...) το 1904. Οι ντόπιοι προύχοντες αφού πρώτα η Αγγλία τους ξεκαθάρισε ότι δεν θα έχαναν την δύναμη τους έκαναν τις «πάπιες».

Όταν το 1949 ο Μάο μπήκε στο Θιβέτ είχε την υποστήριξη του λαού της χώρας (εάν πάλι εσείς μαθαίνετε ιστορία από το Χόλυγουντ και το «7 χρόνια στο Θιβέτ», καλά κάνετε…).
Οι προύχοντες της χώρας συνεργάζονται με την CIA μέχρι και σήμερα. Άλλωστε είναι πολύ καλό σχέδιο να δημιουργείς προβλήματα σε μια εχθρική χώρα.

Όλα τα παραπάνω φυσικά ο κος Παπαχελάς μαζί με τον κο Τέλογλου ξέχασαν να μας τα πουν. Οι 322.000 άνθρωποι που υπέγραψαν κατά των κοντών, κίτρινων, κακών και κομμουνιστών Κινέζων μάλλον δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν ιστορία αφού το να ενημερωθείς από τον εναλλακτικό τηλεοπτικό σταθμό (βλεπε skai) είναι πιο εύκολο.

Όταν η Ελλάδα είναι γεμάτη από προβλήματα, όταν δεν ξέρουμε αν θα ζούμε μέχρι να βγούμε στην σύνταξη, όταν, όταν, όταν… ε ρε Αδέλφια είναι υποκρισία να μαζεύουμε υπογραφές για το Θιβέτ .

Χαιρετίσματα στο σπίτι Αδέλφια.